Haruki Murakami

"Bir amacın olmadığı gibi, nereye gideceğini de bilmiyorsun. Ancak hele bir Şikoku'ya gideyim diyorsun yani."

neredeyse tamamen unutulmuştu.

Yalnızca okulda değil aile içinde de onun varlığı neredeyse tamamen unutulmuştu

Diğer insanlardan farklı olduğunun bilincindeydi.

İşini kaybettiği anda beş parasız kalakalmıştı.

Elbette, sıkıntıya gireceğinin farkına varmıştı, ama hiç ümitsizliğe kapılmamıştı.

hoşnutsuzluk ne de öfke vardı Nakata'nın dünyasında. Ne yalnızlık hissediyor, ne gelecek kaygıları taşıyor, ne de herhangi bir şeyden rahatsızlık duyuyordu. Geçirdiği her günü, birer birer tadına vara vara yaşıyordu.

İş dediğin sen çalışmayı istedikten sonra hemen bulunacak bir şeydir.

Işıkları yaktım, yatağın üstünde oturmuş halde sabahı ettim. Ne kitap okuyabildim ne de müzik dinleyebildim. Hiçbir şey yapamadım. Yalnızca doğrulup öylece sabahı beklemekten başka bir şey elimden gelmedi. Gökyüzünün beyazlaşmaya başladığı saatlerde, nihayet uykuya dalabildim. Uyurken ağlamıştım herhalde. Gözlerimi açtığımda yastık nemlenmişti. Fakat bu gözyaşlarının neden aktığı hakkında hiçbir fikrim yoktu.

Genci Öyküsü'nü okumuşluğun var mı?"